Drugiego dnia konferencji odbyło siedem sesji oraz specjalna „Naukowy bazar”, w trakcie której podzieliśmy się doświadczeniami…dosłownie! Zapraszamy do przeczytania pierwszej części relacji z przebiegu paneli. 

Ł.Balcerzak_Kim i dla kogo jesteśmyInstytucje zajmujące się edukacją nieformalną w powszechnej opinii uznawane są za miejsca tworzone dla dzieci. Uczestnicy sesji „Kim i dla kogo jesteśmy?” – moderowanej przez Ewę Jasińską z gdyńskiego Centrum Nauki EXPERYMENT, poprzez zaprezentowanie swoich aktywności na różnych polach, zdefiniowali kim są i dla kogo działają.

Przedstawienie dobrych praktyk, które instytucje podejmują, miało pokazać uczestnikom, że są to miejsca dla wszystkich. Wieczory dla dorosłych odbywające się w Centrum Nauki Kopernik czy gdyńskim EXPERYMENCIE są przykładem działań mających na celu pokazanie otwartości instytucji na społeczeństwo, dla którego funkcjonują, co wielokrotnie podkreślano podczas sesji.

Oferta miejsc popularyzujących naukę i wiedzę nie może wykluczać osób niepełnosprawnych, dlatego też powinno minimalizować się wszelkie problematyczne aspekty, które mogą stanowić barierę. W tym celu przeprowadza się audyt dostępności budynku dla osób starszych, niepełnosprawnych i dzieci. Osoby mające specjalne potrzeby to zwykli zwiedzający, którym należy zapewnić dostęp do wszystkich eksponatów. Informatorzy i edukatorzy przechodzą specjalne szkolenia, aby informować o grupach eksponatów, które oddziałują na dane zmysły.

Podjęty został również temat równowagi w działaniu instytucji, które zarówno edukują, jak i bawią. Wyzwaniem jest przyciągnąć uwagę widza i sprawić, że będzie usatysfakcjonowany. Analiza działalności poszczególnych centrów nauki wykazała, że podejmowane praktyki zależne są od formuły organizacyjnej, a mianowicie centrum jako podmiotu samorządu lokalnego, który realizuje miejską strategię kultury oraz od szerokiego spektrum odbiorców. (MS)

O informatorach i edukatorach

Ł.Balcerzak_Animuję_informuję_edukujęPodczas sesji „Animuję, informuję, edukuję – kim tak naprawdę jestem?”, której moderatorem była Paulina Kortas z Centrum Nauki EXPERYMENT, poruszono tematy dotyczące informatorów, ich niezwykle ważnej funkcji w instytucjach typu centrum nauki.

Sześciu prelegentów swoje rozważania rozpoczynało od zdefiniowania znaczenia słowa „informator”, kim taka osoba powinna być, jakie powinny być jej cechy i umiejętności, aby umiejętnie przyjmowała osoby odwiedzające wystawy czy biorące udział w piknikach, warsztatach, a przede wszystkim potrafiła zaszczepić w nich chęć zgłębiania wiedzy.

Informator, edukator, mentor, lider – wszystkie te wyrazy odnoszą się do osoby, która powinna przede wszystkim inspirować, pytać, wyjaśniać i prowokować gościa go wykonywania określonych zadań. Taki „człowiek do zadań specjalnych” musi być odpowiednio zmotywowany, by realizować określone cele dzięki czemu będzie mógł zaspokoić potrzebę samorealizacji. Informator wzbudzając emocje, zbuduje relację z odwiedzającym, to jego funkcja w centrach wiedzy jest w pełni uzasadniona.

W czasie sesji zwrócono także uwagę na zaangażowanie w rolę informatorów i dostrzeżenie potencjału osób w wieku emerytalnym. Inicjatywa, dzięki której osoby z Uniwersytetu Trzeciego Wieku mogły być animatorami, okazała się wielkim sukcesem, zarówno dla samych animatorów jak i odwiedzających. Animator powinien stać się bardziej transparentny w przestrzeni wystawy, ale przede wszystkim nie może narzucać rozwiązań, powinien zachęcać do odkrywania i eksplorowania danych urządzeń. Ważna jest instytucja grupy, która jest motywatorem działań, wspiera uczenie się każdego z jej członków. Wszyscy uczestnicy sesji podkreślali nieocenioną rolę animatorów, którzy są sercem centrów nauki, dlatego niezbędne jest stałe weryfikowanie metod pracy z informatorami, budowania zespołu i redefiniowanie ich roli. (EW)

Jak sfinansować marzenia?

Ł.Balcerzak_Jak pozyskać finansowanie na realizację marzeńNa początku sesji „Jak pozyskać finansowanie na realizację marzeń? O finansowaniu pozabudżetowym”, moderowanej przez Bogusławę Łukę z Fundacji Uniwersytet Dzieci (Kraków) i Joannę Kalinowską z Centrum Nauki Kopernik, postawiono kilka pytań, które uwypukliły problemy pojawiające się w centrach nauki, organizacjach pozarządowych oraz przy realizacji innych inicjatyw społecznych wymagających finansowania. Była to okazja do podzielenia się doświadczeniami w zakresie pozyskiwania środków w instytucjach reprezentowanych przez uczestników.

Podczas warsztatu starano się stworzyć listę potencjalnych źródeł finansowania na wskazane cele projektowe. Podkreślano, że nie należy opierać się tylko na stałych źródłach (np. dotacje), które w każdej chwili mogą ulec pomniejszeniu. Moderatorki przytoczyły metaforę krzesła, będącego odpowiednikiem projektu, który opierając się na większej ilości nóg, staje się bardziej stabilny – gdzie każda noga odpowiada pozyskanemu źródłu finansowania.

Sesja miała na celu przybliżenie idei fundraisingu, czyli procesu poszukiwania funduszy, który w istocie jest sztuką budowania relacji opartej na wzajemnym poszanowaniu swoich wartości. Wyszczególniono również problemy, które mogą pojawić się przy zdobywaniu środków na dany cel. Powodzenie organizacji przedsięwzięcia możliwe jest po udzieleniu odpowiedzi na podstawowe pytania, które każda instytucja musi zadać sobie podczas planowania aktywności. Ważnym elementem jest również współpraca wewnętrzna, która jest podstawą realizowania działań każdej instytucji. (MS)

Zdjęcia: Łukasz Balcerzak

Przeczytaj drugą część relacji z czwartku